Nefesini hep yuregimizde hissettigimiz ama ne zaman uzanip tutmaya calissak avuclarimizda kar taneleri gibi eriyip yok olan mazi, usta anlatici Selim Ileri'nin kaleminde yepyeni bir sekle burunuyor.Gecmis Zaman Yazari'nin simdi Marcel Proust gibi cayina kurabiyeler batiracagi, kurabiyeleri batirir batirmaz Madeleine kurabiyelerinin Proust'ta yarattigi mucizeyi bir kez daha yasayacagi, hemen hemen olgunken, yavan, nesesiz gunler gecirirken, yarinin, obur gunun... sonraki gunlerin de yavan, nesesiz .gececegini duyumsamisken ansizin dirilecegi, vucudunda ve ruhunda bir iksir gibi "hayati bir haz"zin dagilacagi, iste artik buyuk halasinin mi, baska bir akrabasinin mi yaninda gecirdigi yazlari, guzleri usul usul animsayacagi, uyurgezerin gezinisleriyle yine eski calisma masasina kosacagi ve araliksiz yazacagi vehmedilmisti...Mavi Kanatlarinla Yalniz Benim Olsaydin; "gecmis, bir daha geri gelmeyecek zamanlar"in naif dokusundan, titiz bir iscilikle inceden inceye islenerek kurulmus bir roman.

"... Dört on iki dokuz yüz kırk beş... Öğretmenlerin ve hattâ üniversite profesörlerinin siyasî yazı yazmasını ben mi yasakladım?! On beş on iki dokuz yüz kırk beş... Örfiidareye seçimlerin tenkit edilmesini ben mi yasaklattırdım?! Yirmi dört yedi dokuz yüz kırk altı... Açıldıklarından, kurulduklarından üç. beş ay sonra, Sosyalist Parti'yle Türkiye Emekçi ve Köylü Fırkası'nı yine örfiidareye ben mi kapattırdım?! On altı on iki dokuz yüz kırk altı... İlkmektebi bitiren çocuklara din dershanesi açılabileceğini ben mi bildirdim?! İki yedi dokuz yüz kırk yedi... Ankara'da komünizm aleyhtarı nümayişleri bana mı sorup tertip ettirdiler?! Yirmi yedi on iki dokuz yüz kırk yedi... Senelerce bir dinimiz yokmuş gibi yaşadıktan sonra, ehil olmayan kadrolarla İmam-Hatip kurslarını ben mi açtım, okullarda din derslerine öğretmen diye beni mi tayin ettiler?! On dokuz iki dokuz yüz kırk sekiz... Zavallı Sabahattin'i... Sabahattin Ali'yi iki satır yazı yazdı diye ben mi ortadan kaldırttım?! Bir dört dokuz yüz kırk sekiz... Birer mimarî şaheseri olun türbeleri harabeye çevirdikten sonra, sanat kıymeti taşıyorlar diye ben mi tekrar açtırdım ve bu ucube harabeleri birer türbe, zannettim?! Bir üç dokuz yüz elli... İki gözüm, hangi birini sayayım..." 'Geçmiş, bir daha geri gelmeyecek zamanlar' mı yoksa, Selim İleri'nin çok sevilmiş roman kahramanı Cemil Şevket Bey'in tanıklık ettiği gibi, II. Abdülhamid / İttihat ve Terakki dönemlerinden 12 Eylül'e hep aynı, boğucu, durakalmış zaman mı?

Selim İleri, Solmaz Hanım, Kimsesiz Okurlar İçin'de, her şeyin, anlatımın ve üslubun bile paramparça olduğu bir dünyada, roman kişisi Solmaz Baylavtong'un ardı sıra, 1920'lerden 1980'lere yakın tarihimizin sergilendiği bir yolculuğa çıkıyor; soluk soluğa okunan, gönül sızılarıyla yüklü, birbirinden görkemli sahneler canlandırıyor.

Özlediğim insanlara, özlediğim zamanlara yasemenin, manolyanın, mor menekşenin kokusu karışıyordu. Ayrıldığım o sevgi, arkadaşlık, o aşk ve kardeşlik duygusu, belki bir daha hiç kavuşamayacağım bütün sevinç bir yangınla beni tutuşturuyor, alevlere sarıyor ve hemen yazmaya koyuluyordum. Yazabildiğim sürece, hiçbir mevsimin, hiçbir rüyanın hiçbir zaman sona ermeyeceğini biliyordum. Çağdaş edebiyatımızda derin iz bırakmış nehir-roman Geçmiş, Bir Daha Geri Gelmeyecek Zamanlar, Daha Dün ile son buluyor. Okurların sınavından nice yıllardan beri geçmiş, sevilmiş, benimsenmiş Selim İleri'nin kaleminden..