"Πολλά στενάχωρα ονειρεύτηκε τη νύχτα ο Βαρόνος Και οι πολεμιστές που κάλεσε Θα 'βλεπαν για καιρό στους εφιάλτες τους Ίσκιους, μορφές δαιμόνων και μαγισσών Και σκουληκιών μες στα μεγάλα φέρετρα". Δυστυχισμένος όποιος έχει αναμνήσεις που μόνο πόνο και θλίψη του φέρνουν. Άθλιος όποιος θυμάται να ζει σε τεράστιες καταθλιπτικές αίθουσες με καφετιά ριχτάρια στους τοίχους, τόνους παλιών βιβλίων κι ένα δάσος με γιγαντιαία δέντρα να τον τρομοκρατούν απ' έξω, παραφορτωμένα με κληματσίδες και τα στρεβλά κλαδιά τους μπλεγμένα ως τον ουρανό. Τέτοια μοίρα επιφύλαξαν οι Θεοί σ' εμένα τον σαστισμένο και απογοητευμένο, τον στείρο και κομματιασμένο. Κι όμως, μ' έναν παράξενο τρόπο συμφιλιώθηκα με την τύχη μου κι εναγωνίως προσπαθώ να κρατηθώ απ αυτές τις άχαρες αναμνήσεις για να μη θυμηθώ ποτέ το άλλο.