Renda, kimine göre saf, kimine göre kurnaz, kimine göre şirin, kimine göre şanslı, kimine göre umutsuz âşık, kimine göreyse vazgeçilmez bir kadın, aynı senin gibi... Bazen ulaşılmaz, bazen yapışkan; bazen tatlı, bazen yaka silktiren. Bazen çok genç, bazen çok olgun. Kime sorsan farklı anlatıyor. Aynı seni anlattıkları gibi... Renda'nın anlattıklarının tamamına inanmamak gerekiyor sanki. Bazen abartıyor, bazen çok pembe görüyor, bazense hiç "anlamıyor". Aynı sen gibi... Onu okurken, ona bazen kızıyorsun, bazen acıyorsun, onu bazen seviyorsun, bazen ondan nefret ediyorsun. Bazen tanımak istiyorsun, bazen "aman benden uzak olsun" diyorsun. Aynı senin için de düşündükleri gibi... Tatlı hayalleri, ulaşılmaz hedefleri, aniden dönen şansı ve kararsız kaldığı anlar var, aynı hepimiz gibi... Renda, belki de partide sırt sırta olduğun, sinemada arka sıranda oturan, kasa kuyruğunda arkanda bekleyen, mağazada elini aynı elbiseye attığın, aynı spor salonuna kayıtlı olduğun, restoranda yemek yediğin masada senden önce yemek yiyen biri. Onun dünyasına girmeye hazır mısın?

Gelmiş geçmiş en “gerçek” roman karakteri Renda geri döndü! Keşke Ben Uyurken Gitseydin’de merakta bıraktığı her konuyla ve yine sakarlıklarıyla, saflıklarıyla, komiklikleriyle, kararsızlıklarıyla, kötü kararlarıyla, kurnazlığıyla, iyiliğiyle, satıcılığıyla, özlediğiniz özlemediğiniz herşeyiyle… Yine herşeyi tüm samimiyetiyle anlatırken, geri kalanlar da Renda’yı yalanlayıp, bizi yine kime inanacağımızı şaşıracak hale getirecek. Selim ile neler oldu? Bertan’dan ne haber? Eee yeni biri var mı? Şimdi işler biraz daha karışık. Gitmek iyi fikir değilmiş kimse için meğer. Dönünce her şey, herkes yerinde olmuyor ve kimse kimseyi beklemiyor. Renda’yı okumak, akşam kimse yokken sahildeki boş şezlonglarda kendinle baş başa kalmak, aynaya bakıp söyleyeceklerinin provasını yapmak, araba hızlı hızlı giderken camdan elini çıkarıp rüzgarı hissetmek, yazın esen balkonda oturmak, anlatınca rahatlayacağın için daha fazla içinde tutamamak, yazıp rahatlamak, sabahki şarkı falında gününün geri kalanını güzelleştirecek şarkıyı tutmak, telefona uzun uzun bakınca hiç gelmeyen mesajın geleceğine inanmak gibi. Renda’yı okumak, kendi içine dönmek, kendini sorgulamak, kendinle dalga geçmek, kendini her şeye rağmen çok sevmek sanki. Sen de biliyorsun. Ve aramızda kalsın ama, Renda sensin. Ve müjde, Renda geri döndü.

“İlişkilerimin hepsi siyah süet ayakkabı gibi, sadece yepyeniyken güzeller” Ya bu “O”ysa diye düşünmüş her yeni gelen için. Kimsenin “O” olmadığını da hissetmiş… Her güzel şeyin bitmesi için elinden geleni yapıyor zannederken herkes, aslında o bitmesin diye çabalamış, kimse fark etmemiş… Güzel günlerin geleceğinden adı gibi eminmiş; kaderindeki matematiği çözmüş aslında ama yine de kötü günler hiç geçmeyecek gibi gelmiş. Yarım kalmaktan, yalnız kalmaktan korkmuş. Tamamlanamayacağını, belki de hiçbir zaman tam anlamıyla sevilemeyeceğini düşünmüş; hiç çaktırmamış. Hiçbir zaman mutsuz olduğunu anlatmamış. Sadece kendine, bize itiraf etmiş. Şimdi de gidiyormuş. Renda artık “bana müsaade” diyor. Diyor ama Renda bu; tabii ki gitmeden yine ortalığı birbirine katmayı ihmal etmiyor. Kimdi ona yanlış yapan? BİTTİN SEN! Hayatında karşılaşabileceğin en acımasız grup, yaralı bir kız grubudur. “Kızlar benim bunun intikamını almam lazım. Burada, böylece bırakamam. Beynim durdu, yardımınızı istiyorum.” Hem çok şanslı hem çok şanssız, ne çok sevilen ne hiç sevilmeyen, bir yandan en saf, diğer yandan en sinsi, ne olursa olsun, her macerasında biraz kendinden izler bulduğun, çok gülüp çok da kızdığın Renda, hikayesine kaldığı yerden devam ediyor da, bu arada kim Renda ile olan hikayesine son veriyor? Kim bu intikamın hedefindeki şanslı kişi? Arkasından Keşke Ben Uyurken Gitseydin diyen Bertan mı, arkasından Sen Yokken Yine Yanlış Yaptım dediği Selim mi, yoksa Ben Hiç Giden Olmadım dediği yeni birisi mi? Biliyorsun, çünkü Renda sensin!