Het boek gaat over Merisse, zij woont samen met haar moeder, Asmat, op een van de eilanden, een eind van de hoofdstad vandaan. Zij wonen in een groot huis samen met vele bedienden, Khand, wezens die lijken op tengere, bleke mensen met vleugels die goed kunnen praten; Hinnaraut, de kleine speelse boomwezens die gevoelens aanvoelen en K’tauri, een soort paarden met als hoeven handen van een mens en als kop een gezicht, zij kunnen een beetje praten. De gebeurtenissen spelen zich niet alleen af op dit eiland maar ook in de hoofdstad, Poseidia, en nog later op zee. Over de tijd kun je niets zeggen omdat dit niet word vermeld in het boek. Het is een fantasy boek en dit betekend dat je niet kan raden in welke tijd het speelt. Merisse wordt ontvoerd door baron Peon, al ontkent hij dit en zegt dat zijn Khand, de Maarschalk, uit eigen initiatief handelde, die dit natuurlijk beaamd. Merisse komt hierdoor in de hoofdstad terecht en krijgt hier de vrije hand, dit zorgt ervoor dat ze snel, in een korte tijd volwassen wordt. Asmat komt naar de hoofdstad, precies zoals baron Peon wilde, maar ze kent haar dochter niet meer terug. Merisse loopt weg en verblijft bij de Maarschalk in huis. Asmat organiseert een feest om te vluchten voor het komende einde, en ze vlucht, met vele andere de zee op. Onderweg vind ze haar man terug en vlucht ze met hem naar het land aan de andere kant van de zee. Ondertussen blijft Merisse in Poseidia en de slaaf die ze vrijgekocht heeft zorgt ervoor dat ze nog net op tijd kan vluchten voor de ondergang van de stad.

Merisse is samen, met een handvol andere, de ramp in Poseidia kunnen ontvluchten. Ze zitten nu allen in een Virana (een soort van vliegtuig/schip)- die de Maarschalk nog voor de ramp had gekocht – op zoek naar een leefbare plaats, waar ze hun cultuur terug kunnen opbouwen. Op het schip ontmoet ze Mahavir terug (die ze, toen ze nog in Poseidia was, heeft kunnen vrijkopen in de Arena) en raakt ook bevriend met Myrlene, een Arena vechtster. Na een paar weken komen ze boven een stuk land terecht en ze besluiten om ver van de oorspronkelijke bevolking te landen, zodat ze geen onmiddellijk confrontatie met hen zullen hebben. De mensen uit Poseidia hebben het moeilijk om aan de temperatuurverschillen te wennen, in Poseidia was het immers altijd warm. Alles verloop tamelijk vlot, totdat in het hartje van de winter een groep krijgers hun “dorpje” aanvalt. De Maarschalk sneuvelt tijdens het redden van Merisse. Brendan, de aanvoerder (en tevens dé belangrijkste man van Gwanlach) neemt de mensen uit Poseidia mee naar zijn stad, omdat hij denkt dat ze veel wijsheden bezitten (hij was onder de indruk van de Virana, dit kende deze bijna primitieve volkstam niet). Alle Poseidianen worden “verloot” en onder de bevolking verspreid.

Peter Schaap voltooide na de dood van Wim Gijsen in 1990 diens roman 'De ceders van Urtan'. Dit is het laatste deel van Merisse, een driedelig epos waarin de persoon van de gelijknamige, eigenzinnige aristocratendochter centraal staat. In het eerste deel maakten we met haar kennis, en met haar tegenspeler, de beruchte baron Peon. Door het noodlot onverbrekelijk met elkaar verbonden, waren ze getuige van de ondergang van het legendarische Poseidia. Het tweede deel werd besloten met een mystieke, voor Merisse louterende ervaring. Nu, als dit boek opent, bevinden alle hoofdrolspelers zich aan boord van het schip Achnart, op zoek naar een vredevol bestaan. Tot dusver verloopt alles voorspoedig - maar de wereld van Merisse, Mahavir en de ook aan boord aanwezige baron Peon, is een bijzondere wereld die dus aan bijzondere wetten gehoorzaamt. Dat ervaart ook Merisse, die met vallen en opstaan haar kindertijd en adolescentie is doorgekomen. De wijde wereld ligt weliswaar voor haar open, maar het is een gevaarlijke en ook spannende wereld waarin ze zichzelf zal gaan vinden en - naar wij haar van harte gunnen - misschien ook die ander...