Nippon Sweetie รักหวานใสหัวใจสีซากุระ บังเอิญเกินไปมั้ยเอ่ย ผู้ชายที่เคยถือวิสาสะเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในห้องลองเสื้อกับฉันดันเป็นนักเรียนห้องเดียวกัน แถมเปิดเทอมวันแรกฉันยังต้องไปนั่งข้างเขา ‘คิมุระ โคเฮ’ผู้ชายที่ถูกขนานนามว่าเป็นหนุ่มกินเนื้อ ชอบล่าเหยื่อสาวๆ สวยๆ หนำซ้ำยังเป็นหัวโจกของพวกนักเลงชั้นปีสองอีกต่างหาก ฮือๆ ทำไมชีวิตนักเรียนแลกเปลี่ยนในโตเกียวของ ‘ฝัน’ คนนี้ถึงต้องมาเจอเรื่องอะไรยากๆ แบบนี้ด้วย หมอนั่นนอกจากจะชอบตีมึนใส่อยู่บ่อยๆ แล้ว เขายังปากร้ายยิ่งกว่าที่คิดเสียด้วยซ้ำ ณ จุดนี้ขอย้ำว่าฉันไม่อยากจะทน แต่พอเผลอตัวไปอยู่ใกล้ชิดเขาบ่อยๆ เข้า หัวใจของฉัน... ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ ด้วยล่ะเนี่ย

'โนโซมิ' ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า จะได้เจอกับคนที่ทำให้หัวใจเต้นรุนแรงได้ถึงหนึ่งแสนเก้าหมื่นครั้งต่อนาที (เว่อร์มาก) และเมื่อเธอคนนี้เล็งเป้าหมายเอาไว้แล้วจะต้องไม่มีพลาด ดังนั้น โนโซมิจึงพุ่งเข้าหา 'อิชิอิคุง' ในทันทีทันใด โดยไม่แคร์สายตาใครทั้งสิ้น! และปฏิบัติการสร้างพรหมลิขิต (ขึ้นเอง) ก็เริ่มต้นขึ้น... เรื่องอะไรจะปล่อยให้คุณชายสุดหล่อ ที่ทั้งใจดี อ่อนโยน เท่ เก่ง ฉลาด สุภาพ มารยาทงาม แถมยังมีผิวขาวเหมือนนมสดฮอกไกโดคนนี้หลุดมือไปได้ งานนี้โนโซมิขอทุ่มสุดตัว! ว่าแต่ ความรักของเธอจะสมหวังหรือไม่นะ? ติดตามร่วมลุ้น ฟังไปพร้อมกันได้

"คุณหนูเมเปิ้ล" อย่างฉันไม่มีทางเชื่อเรื่องดวงหรือการขอพรอะไรนั่นหรอกนะ เพราะพ่อแม่พร่ำสอนมาตั้งแต่เด็กว่าถ้าอยากได้อะไรก็ต้องพยายามให้ได้มาด้วยตัวเองเท่านั้น! ตอนที่แอบอ่าน (นิสัยไม่ดี) ป้ายขอพรของหนุ่มข้าง ๆ จึงได้แต่อึ้งที่เขาเขียนขอพรยาวเหยียดเต็มแผ่นป้ายขนาดนั้น และสงสัยฉันคงจะเผลออ่านมันนานเกินไปหน่อยทำให้เขาจับฉันได้คาตาแบบนี้ ฉันก็เลยถูก "นากามุระ ฮายาโตะ" เทศนาเรื่องการขอพรซะยืดยาวก่อนจะลงท้ายด้วยการบังคับให้ฉันเขียนขอพรลงไปอีกต่างหาก ฉันก็เลยเขียนไปว่าขอให้ได้เจอกับเขาอีกครั้งซะเลย ก็ตอนนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่ฉันอยากได้นี่นา… แต่ใครจะไปคิดว่าท่านเทพอินาริจะศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้ เมื่อฉันได้มาเจอกับเขาอีกครั้งที่โอซาก้า ที่ที่เราไม่น่าจะบังเอิญมาเจอกันได้เลยด้วยซ้ำ!

การที่ได้เจอกับ "โอตะ เอย์ซาคุ" เอซของชมรมยิงธนูผู้สุดแสนจะเพอร์เฟ็กต์เป็นครั้งแรกในวันฝนตก "ฝน" คนนี้ก็พอเข้าใจได้ว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ แต่อะไรคือการที่ฉันได้เจอกับเขาแทบทุกครั้งในวันที่ฝนตกเลยเนี่ย! แถมเขาก็ต้องเป็นฝ่ายเสียสละร่มให้ฉันตลอดด้วย รู้บ้างมั้ยว่าฉันเกรงใจและรู้สึกผิดมากที่เป็นสาเหตุให้หนุ่มหล่อสมบัติของโรงเรียนต้องเปียกฝนบ่อย ๆ น่ะ แล้วเพราะฟ้าฝนเป็นใจให้เราได้เจอกันบ่อยเกินไปจนทำให้เขามีโอกาสได้ล่วงรู้ความลับของเด็กไม่ดีคนนี้เข้า แต่ใครสนล่ะ! ยังไงฉันกับเขาก็เหมือนอยู่กันคนละโลกอยู่แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่เราได้เจอกัน ฉันถึงได้รู้สึกว่าฝนที่กำลังตกในใจเริ่มซาลงจนเกือบกลายเป็นสว่างสดใสขึ้นเรื่อย ๆ อย่าบอกนะว่านอกจากเขาคือคนที่ช่วยทำให้ฉันไม่ต้องเปียกฝนทางกายแล้วยังจะเป็นที่พักให้หัวใจไม่ต้องร้องไห้อีกน่ะ!?