Federico Garcia Lorcia oryginalność jego talentu polega również na tym, ż pierwiastki ludowe i tradycje poezji klasycznej umiał pogodzić z wymogami poezji awangardowej, które przyjął od ultraistów. Uchodzi w Hiszpanii za poetę najwybitniejszego w swoim pokoleniu i sława jego stale wzrasta we wszystkich warstwach społecznych. Tom Canciones (1921-1924), Pieśni i Piosenki; Canto Jondo (1921-1931), Andaluzyjski Śpiew; Poeta en nueva York (1927), Poeta w nowym Jorku; Romancero Gitano (1924-1927), Romanse cygańskie; Llanto por Ignacio Sanchez Mejias, Tren na śmierć Ingnacja Sancheza Mejisa; Divan de tamarit (1931), Poezje orientalne. Książka zawiera poezje Lorki w języku hiszpańskim i w przekładzie polskim.