Mimo podeszłego wieku, obdarzony nadzwyczajną siłą fizyczną i niemałymi (chociaż nie popartymi gruntownymi studiami) zdolnościami czarodziejskimi Arivald wiedzie żywot, jakiego nie powstydziłby się znacznie młodszy miłośnik kobiet i mocnych trunków. Ochoczo stawia czoło danskarskim piratom, rozprawia się z wampirami, spieszy z odsieczą księżniczkom uwięzionym w innym wymiarze, wyjaśnia zagadkę złowieszczych kopalń Ghorlagru. Z pewnością trudno by go nazwać ozdobą salonów, ale i jemu niezbyt tam było spieszno: po dniu pełnym przygód najchętniej zasiada w gospodzie przy suto zastawionym stole, z wiernymi kompanami u boku, i snuje opowieści o swych nadzwyczajnych dokonaniach, zerkając z ukontentowaniem na urodziwą karczmarkę...

Ktoś musi zbadać tajemnicze kopalnie, w których znikają krasnoludzcy górnicy, ktoś musi powstrzymać imperatorskie zapędy dumnego króla, ktoś musi spenetrować hermetyczne środowisko wiedźm, ktoś musi powstrzymać krwiożerczego wampira, ktoś musi sprawdzić, dlaczego w pewnej wiosce ludzie przestali śnić, ktoś musi powstrzymać złowrogich wiedźmiarzy przed założeniem kolonii w dalekim Nowym Świecie. No i ktoś musi zaspokoić trzy niezwykle piękne i niezwykle namiętne czarodziejki oraz wydobyć je z wieloletniej niewoli. A tym „ktosiem” jest właśnie Arivald—człowiek któremu silna pięść i zdrowy rozum pomagają czasem osiągnąć więcej niż wyrafinowany magiczny kunszt. Bowiem Arivald z Wybrzeża to mag-samouk, który dzięki sprytowi, pracowitości i świetnej pamięci radzi sobie w świecie prawdziwych czarodziejów. Dążąc do tego, aby nikt nigdy nie wykrył, że nie jest pełnoprawnym członkiem Tajemnego Bractwa. Oczywiście nie zawsze odniesie sukcesy, a jego wynikające z niewiedzy pomyłki stają się problemem i dla niego samego i dla całego otoczenia.