A obra poética de Xela Arias está escrita en consonancia coa renovación do discurso poético acontecida dos anos 80 en diante e coa proliferación dos discursos do feminismo. Para ela, a poesía era «un trato coa búsqueda da vida poderosamente iluminada». Xela Arias manifestou en numerosas ocasións un sentimento de soidade xeracional, reivindicou a condición de muller escritora e reaccionou con contundencia contra o carácter invisibilizador das etiquetas. Edición, introdución e notas de María Xesús Nogueira Pereira.
