Polleke gaat met Mimoen. Al twee jaar. Maar nu mag het niet meer van zijn ouders. Polleke wordt te groot en dus is het geen kinderspel meer. En Mimoen moet later met een Marokkaans meisje trouwen. Natuurlijk vindt Polleke dat hartstikke stom. Die rotmarokkaan! Dat brave papkind, dat vaderskindje... ze hóéft hem al niet meer. Pollekes moeder heeft het ook niet gemakkelijk. Met Pollekes vader die verslaafd is. En met Pollekes meester. Ze wil wel met hem trouwen, maar dat geeft hem nog niet het recht zich overal mee te bemoeien! De arme Polleke weet zich soms geen raad met die mensen. Gelukkig heeft ze opa en oma op de boerderij. En het kalfje dat naar haar is genoemd. Bij opa en oma leert ze bidden, ook al is ze niks van haar geloof. Bidden kan ze goed. Vooral als ze aan Mimoen denkt.

Polleke maakte altijd graag gedichten. Ze heeft er talent voor. Maar nu lijkt het erop dat ze het kwijt is. Sinds ze weet dat haar vader, Spiek, nooit een dichter zal zijn, is háár dichtader dichtgeslibd. Want die gedichten maakte ze voor hem, in zijn plaats eigenlijk. Het gaat trouwens helemaal slecht met Spiek: hij geeft alles wat hij heeft uit aan drugs, zwerft maar door de stad, en is dakloos geworden. Polleke wordt er echt niet goed van zoals die man leeft. Op aanraden van haar vriendje Mimoen zegt ze héél duidelijk tegen haar vader hoe het ermee staat. 'Je moet afkicken, pap. Anders kan ik het niet meer.' En Spiek zegt, tot haar schrik: 'Goed, als jij meegaat.' Daar heeft Polleke even niet van terug. Zij met Spiek in een huis vol afkickende junks? Maar lang twijfelt ze eigenlijk niet. Ze weet dat het allemaal voor niks kan zijn. Maar ze gáát. En opeens hoort Polleke weer iets in haar hoofd: 'Het is fijn / om er te zijn'. Waar komt dat nu opeens vandaan?

Wanneer Mimoen blijkt te zoenen met haar beste vriendin, maakt Polleke de verkering uit; gelukkig heeft ze Consuelo nog, een nieuw klasgenootje uit Mexico.

Als opa ongeneeslijk ziek blijkt te zijn, is het voor Polleke onbegrijpelijk dat voor anderen het leven gewoon doorgaat. Hoe kun je een bruiloftsfeest vieren als je weet dat opa snel dood zal gaan? Vanaf ca. 10 jaar.

Pauline est une jeune Hollandaise. Et, comme toutes les filles daujourdhui, elle se pose beaucoup de questions srieuses ou farfelues. Une fille et un garon de cultures diffrentes peuvent-ils saimer Est-ce possible de comprendre les adultes et dtre compris par eux Faut-il toujours faire confiancé ses amis Doit-on se mfier des inconnus Est-il normal de se confier une vraie vache qui fait meuh Dcrire de la posie De prier sans tre croyante Davoir un pre qui se rase le crne et se balade en robe Dprouver du chagrin quand son grand-pre ador tombe malade Davoir envie de rire dans un cimetire Les rponses toutes ces questions, et bien dautres, ne sont jamais simples. Elles se font mme parfois attendre. Mais Pauline acquiert peu peu une certitude : rien ne vaut ni ne remplace la vie. On rit, on pleure et cest ainsi.

Het enige rustpunt in het leven van de 11-jarige Polleke zijn de weekenden bij opa en oma, zeker als ze niet meer mag omgaan met Mimoen, haar Marokkaanse vriendje, omdat zijn ouders dat niet goed vinden. Vanaf ca. 10 jaar.