“คนเราชอบมองหาเรื่องมหัศจรรย์ เฝ้ารอให้เกิดสิ่งที่ยิ่งใหญ่กับตัวเอง แต่จริงๆ ถ้าเราอยู่กับห้วงเวลาปัจจุบันมากพอ ความมหัศจรรย์มันเกิดตลอดเวลาเลยนะ” เขียวอมฟ้าคือสดชื่น ชมพูอ่อนคือความสบายใจ ประกายสีทองคือความหวัง ‘ปราณ’ เติบโตมากับการมองเห็นสีของอารมณ์มนุษย์ กระทั่งค้นพบแดงก่ำอมเขียวคล้ำที่แปลความหมายได้ว่าเป็นความรู้สึก ‘อยากตาย’ ไม่เพียงแต่ในเงาสะท้อนของกระจก แต่เป็นบนร่างของผู้คนรอบกาย คนแล้วคนเล่าที่พบพานผ่านพายุสีเศร้าโศก ปราณชักชวนให้มาอาศัยอยู่ด้วยกันในเซฟเฮ้าส์ที่เคยเดียวดาย พื้นที่ที่แยกขาดจากการเสแสร้งว่าสบายดี พื้นที่ที่อนุญาตให้ได้ร้องไห้และร้าวราน พื้นที่ที่จะเอ่ย ‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน’ แด่ทุกชีวิตที่ไม่มีบ้านให้กลับไป