Buralarda olum cok farkli algilaniyor. Buralarda insanlar olume bir son gibi bakmiyorlar. Buralarda hicbir sey kesintiye ugramiyor. Hayat, olum ve cocukluk, her sey kesintisiz bir bicimde, ayni buyulu nehre akiyor. Her sey bir cember ciziyor sanki. Olenler, yeniden doguyor... Yeniden doganlar, olmeye basliyor... Hayat olume, olum hayata karisiyor... Ve hayatta kalacak olanlarla olecek olanlar birbirlerine oyle yogun bir sevgiyle sariliyorlar ki iste o anda hayatla olum arasindaki o kesintisiz akisi goruyorum. Hayat, olumu alnindan opuyor... Olum, hem gururlu, hem bas egmez, hem de kucuk bir cocuk gibi utangac ve masum...
