Po wypadku samochodowym Michal laduje na wózku. Ma sprawna prawa reke, moze poruszac glowa i cieszyc sie, ze w ogóle zyje. Poczatkowo daleko mu do tego, ale rehabilitacja i kompletnie nowe towarzystwo - innych polamanców dochodzacych do siebie w osrodku Caritas, gdzie jest zmuszony zamieszkac - bardzo mu w tym pomagaja. Chlopaki lubia drazyc temat, posmiac sie, pomagaja mu zlapac dystans - to ogromna ulga dla jego skolatanych mysli. Wciagaja go w rugby - bo mózg lubi ruch. No i nie bez znaczenia jest, ze dziewczyny lubia wysportowanych... Michal mozolnie dochodzi do tego, ze jego zycie - zycie tetrusa - ma swój gleboki sens i cel. Nie kazdy ma szczescie to odkryc, nie majac nawet osiemnastu lat!