ปราสาทแห่งนั้นปรากฏอยู่กลางผืนทะเล ดูตระหง่านงามยามแสงทองลอดริ้วเมฆลงสัมผัส ทว่าบางครากลับดูโดดเดี่ยวเปลี่ยนเหงา เมื่อท้องฟ้าสีเทาสะท้อนเมฆหม่นลงบนทะเลเดียวดาย ไม่มีหนทางใดจะไปสู่ตัวปราสาทได้โดยไม่ผ่านน้ำทะเล แม้แต่ทางเดินหินซึ่งครั้งหนึ่งเคยทอดยาวจากชายฝั่งไปจนถึงตัวปราสาท ก็ยังถูกทำลายลงจนกลายเป็นเพียงท่าเรืออันห่างเหิน ผู้คนบนฝั่งเรียกขานปราสาทแห่งนี้ด้วยเสียงกระซิบว่า ปราสาทของเจ้าชายบ้า ตัวปราสาทตกทอดมาหลายร้อยปีจากรุ่นสู่รุ่น ทว่าหลังจากบิดามารดาหายสาบสูญไปในทะเลเมื่อเจ้าชายยังเยาว์ เขาก็เติบโตขึ้นเป็นคนหนุ่มผู้หมกมุ่นกับความวิตกกังวลประการหนึ่งซึ่งตามหลอกหลอนเขาอยู่ตลอดเวลา เขาเชื่อว่าการจากไปของบิดามารดามิใช่อุบัติเหตุ หากแต่เป็นเพราะสิ่งมีชีวิตในเงามืดแห่งท้องทะเลสังหารบิดามารดาของเขาเพื่อดื่มเลือดและกินเนื้อของราชวงศ์