‘จูเนียร์’ คุณหนูคนงามทนลูกยุของเพื่อนๆ ผู้เสพติดศัลยกรรมไม่ไหวจึงไปร้อยไหมกับเขาบ้าง คือเธอก็รู้ตัวอยู่หรอกว่าสวยอยู่แล้ว แต่ก็อยากสวยยิ่งๆ ขึ้นไปไง >\_< แล้วผลเป็นยังไงรู้มั้ยเอ่ย…แจ็กพ็อตแตกจ้าาา~เธอแพ้ไม่มีชิ้นดี ติดเชื้อร้ายแรงจนหน้าสวยๆ กลายเป็นหน้าผีในพริบตา! TTOTT กลุ่มเพื่อนไฮโซรวมทั้งแฟนหนุ่มพร้อมใจกันหลบลี้หนีหน้า แถมพ่อแม่ก็ทำท่ากล้าๆ กลัวๆ ใบหน้าหนองปูดของลูกสาวอีก มันน่าน้อยใจมั้ยเนี่ย แงๆๆ :’( ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้ว จูเนียร์เลยตัดสินใจพาหัวใจอันบอบช้ำไปเรียนต่อที่พิษณุโลกเงียบๆ กะว่ารักษาหายดีเมื่อไหร่ค่อยกลับมาเฉิดฉายในสังคม และที่นั่นเธอก็ได้พบกับพี่รหัสสุดฮอตอย่าง ‘พี่เสือ’ ที่คอยปกป้องเธอจากคนปากเสียที่เอาแต่ล้อว่า ‘นี่ผีหรือคน’ อยู่นั่นแหละ (-\_-\*) นี่ถ้าหน้าไม่พัง เธอคงไม่มีวันรู้เลยนะว่าโลกนี้มันโหดร้ายแค่ไหน!

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งมีปี๊บคลุมหัวและไม่ยอมออกไปพบเจอใคร แต่ ณ ตอนนี้กลับถูกบังคับให้ต้องไปโรงเรียน! ซึ่งเด็กคนนั้นก็คือฉัน ‘แมวน้ำ’ คนนี้นี่เอง TOT ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพ่อกับแม่ต้องคะยั้นคะยอให้ฉันไปโรงเรียนด้วย ในเมื่อฉันเรียนโฮม สกูลแบบเดิมก็ดีอยู่แล้ว หรือจริงๆ แล้วพ่อกับแม่จะอายที่มีลูกสาวใส่ปี๊บตลอดเวลาแบบนี้ ยิ่งพูดก็ยิ่งเศร้านะ บอกเลย T\\\\T เพราะฉันเคยถูกรักแรกปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยด้วยคำว่า ‘อัปลักษณ์’ ฉันก็เลยเชื่อมาตลอดว่าฉันหน้าตาขี้เหร่แบบที่เขาบอกจริงๆ Lดังนั้นฉันก็เลยเลือกที่จะหนีจากสายตาคนอื่นด้วยการสวมปี๊บเอาไว้ซะเลย แต่ใครจะไปคิดว่าเจ้าปี๊บนี่จะพานายหมวกกันน็อกและนายอันธพาลให้เข้ามาในวงโคจรของชีวิตฉันแบบนี้ ต่อจากวันนี้ไปฉันคงไม่มีวันกลับไปสงบสุขอยู่ในปี๊บแบบเดิมได้อีกแล้วล่ะ ฮือออ แมวน้ำเครียด!

ม่ายจริงงง​ อะไรคือการที่ฉันตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอน้ำส้มอยู่ข้างกาย >o< แต่มันคือเรื่องจริงจ้า เพื่อนที่ฉันทั้งรักทั้งหวงแหนมากที่สุดได้หนีจากไปพร้อมๆ กับเพื่อนอีกสองคนแล้ว แถมยังใจร้ายทิ้งจดหมายบอกลาไว้ให้ดูต่างหน้าอีก ฮือๆ ToT แล้วเคราะห์จะซ้ำกรรมจะซัดไวอะไรขนาดนี้เนี่ย พอเพื่อนๆ หายไป คุณแม่ก็จัดการส่งผู้ชายหน้าตาดี เอ๊ย หน้าตาก็งั้นๆ แหละมาอยู่บ้านฉันตั้งสามคนแน่ะ อุ๊ต่ะ! หรือนี่จะเป็นแผนให้ฉันเลือกคู่ครอง! ไม่นะ แค่คิดก็สยองละ o\_o ขอบอกไว้เลยว่าชีวิตนี้ฉันต้องการน้ำส้มเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ส่วนคนนิสัยเสียอย่าง "ซียู" ซุป’ตาร์จอมกวนอย่าง "เรย์จิ" และลูกพี่ลูกน้องที่แสนดีอย่าง "พี่แอลเจ" น่ะ เชิญถอยห่างไปให้ไกลๆ เลยเถอะ โถๆๆๆ บังอาจมาเปลี่ยนป้ายชื่อหน้าบ้านฉันเป็น Boy's Paradise งั้นเหรอ เดี๋ยวๆ เดี๋ยวได้เจอ Girl's Power ของ "มามิ" คนนี้ค่า!!! >3<

โฮๆๆ ใครก็ได้ช่วยที ฉันเบื่อการเป็น ‘อลิส โฮ’ ที่เพื่อนๆ เอาแต่ล้อเลียนเต็มที แทบจะไม่มีใครทนความขี้ลืมของฉันได้อีกต่อไป ฉันกลายเป็นคนน่ารังเกียจในสังคมไปแล้วเนี่ย แงๆๆ TTOTT เอ... ว่าแต่ทำไมอยู่ๆ ฉันก็สมองกลวง!ความจำปลาทอง!และลืมทุกเรื่องได้แบบเหลือเชื่ออย่างนี้ได้เนี่ย!คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก :’( ดูสิ แค่สาเหตุของอาการที่ว่านี้ฉันยังลืมมันไปแล้วเลย ฮือออ~ ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่กับการตื่นมาแล้วก็จำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้ เป็นแบบนี้ทุกเช้า ทุกวัน ทุกเวลา จนไดอารี่และโพสต์อิตกลายเป็นอวัยวะชิ้นที่ 33 และ 34 ของฉันไปแล้ว เพราะต้องจดทุกสิ่งไว้กันลืม (-\-\*) แต่แล้ววันหนึ่งเพื่อนใหม่อย่าง ‘แอสตัน’ก็เข้ามาบอกว่า... เขาจะช่วยเป็นโพสต์อิตคอยเตือนความจำให้ฉันเอง >///< อ๊ายยย~ฉันได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่าเนี่ย มีคนไม่แยแสความขี้ลืมของฉันด้วยอ่ะ ดีใจที่สุดเลย Y\Y