Het eind van de jaren veertig van de twintigste eeuw was in het leven van de Iers-Franse schrijver Samuel Beckett een bijzonder vruchtbare periode: niet alleen voltooide hij een drietal romans die samen een trilogie vormen en die als het hoogtepunt van zijn prozawerk worden beschouwd, hij schreef ook het toneelstuk dat het meest gespeelde uit de hele eeuw werd: "Wachten op Godot". In de trilogie worden drie stemmen hoorbaar van mensen die de bodem van hun bestaan hebben bereikt, daar waar illusies worden doorzien en alle hoop moet worden opgegeven. Dat leidt tot schrijnende inzichten in het leven in het algemeen en hun leven in het bijzonder, maar ook tot uiterst vermakelijke scènes - want Beckett was een virtuoos in de combinatie van het tragische en het komische. Dat blijkt ook uit "Wachten op Godot": twee mannen staan onder een kale boom - dat is in essentie de hele handeling. Maar de dialogen die ze voeren zijn even tijdloos als een film van de Marx Brothers of een stuk van Shakespeare. 'Samuel Beckett is "sui generis". Hij heeft stem gegeven aan de havelozen, de kreupelen en onwelsprekenden, mannen en vrouwen aan het eind van hun Latijn, die de pose en pretentie voorbij zijn, voorbij aan de aanspraak op een zinvol bestaan. Hij lijkt te willen zeggen dat alleen in die contreien en op het moment dat de stofwisseling verzwakt, midden in gods schaarste en niet in diens overvloed, de kern van het menselijk bestaan kan worden blootgelegd.' - Richard Ellman