“เราคือเส้นขนานที่ไม่ควรพานพบกัน แล้วไยเธอกับฉันเจอะเจอกันได้อย่างไร เป็นเพียงแค่เส้นขนานที่ผูกพันกันทางใจ ขอฉันเงยมองเธอต่อไป...ไม่มีวันได้พบเจอ” ————————————— ‘เพลงรัก ณ เส้นขนาน’ บทเพลงนี้ดังก้องกังวานในใจ “นลัท” ตลอดมา และมันดังยิ่งกว่าเดิม เมื่อเธอได้พบ ได้ช่วย ได้ใกล้ชิด และได้รัก “อริญชย์” ชายหนุ่มในฝันผู้ทำให้นลัทเป็นนลัทจนทุกวันนี้ คล้ายดังว่าเส้นขนานได้พลันมาบรรจบกัน แต่บางครั้ง...ใครบางคนอาจควรเป็นเพียงแค่ภาพฝัน เพราะการแต่งงานกับผู้ชายที่จมอยู่กับการจากลาในอดีตนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เมื่อนลัทคือรสหวานล้ำที่เติมเต็มหัวใจอันขมปร่าของอริญชย์ ทว่าเขากลับหยิบยื่นความขมขื่นนั้นให้เธอลืนกินโดยไม่รู้ตัว เมื่อใกล้ชิดจนไร้ระยะห่าง...จากอบอุ่นก็กลายเป็นอึดอัด เมื่อเขาไม่ปล่อยให้เธอได้คิดถึง...จากชิดใกล้ก็อยากลาไกล และดีที่สุดเท่าที่อริญชย์จะดีได้...ก็อาจไม่ใช่สิ่งที่นลัทต้องการ จะบรรจบหรือจากลาเพื่อกลับไปเป็นเส้นขนานดังเดิม นี่คือเวลาที่นลัทต้องตัดสินใจ